Marijke van Eijkeren - Fotograaf
Home | Galerie | Blog | Routes | Publicaties | WerkAanDeMuur | Over mij | Contact

Blog 2019

Familiedag op landgoed Oostbroek

Elk voorjaar organiseren de vrijwilligers van het Utrechts Landschap een familiedag. Op zondag 14 april stonden ze weer klaar om kinderen en hun ouders en grootouders te verwelkomen. Er was van alles te doen en te beleven. En het weer wekte mee. De dag begon koud en grijs, maar tegen de tijd dat het feest begon brak het lentezonnetje door.

De meeste activiteiten vonden in de directe omgeving van het Winkeltje van Oostbroek plaats dat gevestigd is in de voormalige orangerie. Keus was er genoeg: knutselen, oudhollandse spelen of poffertjes eten. Maar natuurlijk ook van alles ontdekken over de natuur.

Door landgoed Oostbroek lopen de oude ontginningssloten en die zitten vol leven. Leuk dus om met een schepnetje te vissen naar waterdiertjes en de oogst te bekijken in een bakje. Daarna krijgen ze natuurlijk weer de vrijheid.

kuifeend

Het leven op het water is wat makkelijker te zien dan het leven er onder. Op landgoed Oostbroek kun je verschillende soorten watervogels spotten. In het voorjaar zijn de eenden op hun mooist. De kuifeend heeft zijn naam te danken aan de sierlijke kuif achter op zijn kop. Opvallend is ook het fel geeloranje oog.

Met de puzzeltocht leren de kinderen leuke weetjes over de natuur. Welke vogels worden ook wel goede waakhonden genoemd? Met een beetje geluk zie en hoor je op deze plek aan de uitgegraven oude riviergeul de bewuste gans.

Maar ook op andere dagen valt er het jaar rond veel te beleven op landgoed Oostbroek. Vanaf deze plek begon ooit de ontginning van de wildernis ten oosten van Utrecht. Monniken bouwden er een klooster. Het Utrechts Landschap kocht Oostbroek om het laatste stukje natuur tussen Utrecht en Zeist te beschermen. Veel oude elementen van het landgoed zijn in ere hersteld zoals het leifruit langs de oude kloostermuur.

In de boomgaard staan de fruitbomen in bloei. En net als vroeger houden geiten en schapen het gras kort. De ganzen bewaken het terrein. Om van de bloesem te genieten moet je er op tijd bij zijn, want de bloei duurt maar kort.

gewone vogelkers

Maar het mooie is dat elke boom en struik zijn eigen bloeitijd heeft. Op dit moment bloeit de Gewone Vogelkers in grote sierlijke witte trossen. De struik stamt uit de rozenfamilie. Het is anders dan de Amerikaanse vogelkers een inheemse struik en hoort dus thuis in onze bossen. De vruchten zijn voor ons niet eetbaar, maar vogels lusten de kersjes wel.

zaadjes van de iep

De iep is al weer uitgebloeid. Wat je nu ziet zijn de zaadjes. Het zijn vleugelnootjes. De bomen zitten er vol mee. Het is tegenwoordig bijzonder dat je een iep ziet. In de jaren tachtig is 90 % van de iepen dood gegaan door een agressieve schimmelziekte.

Aan het eind van de Mathildebrug, bij de uitgegraven arm van de Rijn, is het de moeite waard om even stil te staan en goed om je heen te kijken en te luisteren. In het water zijn nu de meerkoeten actief en vaak zie je een dodaars. De stammen die op het water liggen zijn een geliefde plek voor de ringslang en de kikkers. In de vogelkers foerageert een pimpelmeesje dat zich verraad door zachte piepgeluidjes.

Onopvallender is het winterkoninkje: een klein bruin vogeltje dat je herkent aan zijn opgewipte staartje. Als hij zingt weet je niet wat je hoort. Dat er zoveel geluid komt uit zo'n klein keeltje. Kenmerkend is de rollende rrrr klank in zijn liedje.

De kikkers laten zich, verscholen op de stam tussen het riet en in het tegenlicht moeilijk fotograferen. Met een verrekijker kun je ze goed bestuderen. Achter mijn rug hoor ik geritsel tussen de bladeren. Het blijken muisjes te zijn, aan de bouw te zien horen ze tot de woelmuisjes. Tussen het dorre blad vallen ze niet op. Ze bewegen zich razendsnel om als ze even stil zitten te snoepen van het frissen groene blad.